4 mei Herdenking

PROGRAMMA HERDENKING 4 MEI 2018

 

18.15  Jongeren van ‘de City Speelt’ spelen de voorstelling ‘Maar het is wel oorlog’ in de City of Wesopa. De voorstelling eindigt in de Synagoge

19.10   Verzamelen voor de STILLE TOCHT bij Weesper Synagoge

19.15  Vertrek STILLE TOCHT van Weesper Synagoge naar monument aan de Ossenmarkt.  Begeleid door trommelaars van de Adelaar.

19.25  PROGRAMMA OSSENMARKT
Muziek verzorgd door het Weesper Blazers Collectief

19.30  Zang door Swaen Lievestro
♫ Let The Sunshine

19.33   Gedichten voorgedragen door Gerrit Portengen

19.38   Presentatie door leerlingen van het Casparus College

19.43   Muziek Weesper Blazers Collectief

19.48   Zang Swaen Lievestro
♫ Oyfn Pripetchik

19.51   Toespraak door wnd. Burgemeester Bas Jan van Bochove

19.59  Taptoe

20.00  Twee minuten stilte

20.02  Gezamenlijk het Wilhelmus zingen met daarna kranslegging door College van B&W, bestuur SNHW en de Weesper Veteranen. Aansluitend defilé langs het monument.

20.20   Na afloop van de herdenking bij de Ossenmarkt wordt het programma voortgezet in de GROTE KERK (Nieuwstraat).U  bent van harte welkom voor een kopje koffie of thee

HERDENKINGSBIJEENKOMST

Vocal Group NOON o.l.v.  dirigent Gerard van Amstel
FILMPREMIÈRE: 4 portretten uit Weesp: 1940- 1945
Jan van Gent, Emma Wonder-Menko, Kor Bonte en Albert Bakker

Presentatie van de Namen van de 79 slachtoffers uit Weesp door ´de City Speelt´
Actrice Jouman Fattal: ´Herdenken 2.0.

Afronding door Vocal Group NOON

22.00   Einde

 

TOEGANG GRATIS

Bouhuijslezing 23 april 2018

Rabbijn Lody van der Kamp

“Tranen op het perron van Weesp”

Muzikale omlijsting Camerata Fectionata

o.l.v. Fred Smalbrugge

 

Aanvang 20.00 uur, zaal open vanaf 19.30 uur
Toegangsprijs: € 7,50 inclusief koffie/thee en drankje na afloop

Kaartverkoop via Openbare Bibliotheek, Oudegracht 67 in Weesp, reserveren via onze site  of aan de zaal.

fbhnikfdbdkfgfnc

4Arts 2018 De tiende keer met Pasen in Synagoge Weesp

Voor de tiende keer vindt in de Synagoge in Weesp de jaarlijkse Paas-expositie plaats, genaamd 4Arts 2018. Vier kunstenaars met elk een ander discipline vormen samen de 4Arts 2018. Elk jaar verandert de samenstelling van de groep en dit jaar kunt u kennismaken met het werk van de vier kunstenaars Edith van Eijden-Calis (keramiek), Hazel Ling (fotografie), Josée Bastiaenen (glas sculpturen) en Simone Stawicki (schilderijen, mixed media).

In 2008 startte keramiste Edith van Eijden-Calis met een Paas-expositie in de Synagoge van Weesp. Inmiddels is dit een terugkerend evenement geworden. Elk jaar benadert Edith kunstenaars van verschillende disciplines om samen 4Arts te vormen en dit jaar is dus een jubileumjaar, want het is de tiende keer dat 4Arts in de Synagoge te zien is. Vanzelfsprekend wordt dit gevierd tijdens de opening op zaterdag 31 maart om 15.00 uur, waar iedereen van harte welkom is.

Edith van Eijden-Calis maakt keramiek. Als autodidact heeft zij klei als haar favoriete materiaal ontdekt om haar creatief te uiten. Zij werkt met de raku- en naked raku techniek. Zij maakt themawerk in combinatie met andere materialen. Sinds 1996 exposeert zij regelmatig en werk in opdracht is mogelijk.

Hazel Lings serie ‘Daydream’ is ontstaan op haar zolderkamer, waar ze met lichtinval en glaswerk experimenteerde. Ze creëerde haar eigen droomwereld. Door te spelen met kleuren en het opeenstapelen van meerdere foto’s, kwamen de surrealistische landschappen van ‘Awakening’ tot stand. Beelden van een andere werkelijkheid.

Josée Bastiaenen beeldhouwt in glas. Helder of gekleurd kristal. Als een beeldhouwer onttrekt Josée haar sculpturen aan dit fascinerende materiaal. In een speciale wisselwerking met licht en ruimte ontwikkelt het zijn eigen beeldtaal. Via een proces van zagen, hakken, slijpen en polijsten weet Josée die beeldtaal te vangen in composities van visuele poëzie. Zij werkt net zo lang tot er een rust ontstaat, in de vorm, in de structuur.

Het werk van Simone Stawicki bestaat voornamelijk uit schilderijen van acryl- of olieverf, maar ook monotypes en gemengde technieken. Haar werk kenmerkt zich door haar bijzondere kleurgebruik en het laten samensmelten van onderwerp en ruimte om de essentie van hetgeen zij wil zeggen te accentueren.

4Arts 2018 is weer een zeer bijzondere tentoonstelling door de verschillende kunstvormen en de kwaliteit van het werk. De moeite waard om tijdens het Paasweekend te bezoeken. De feestelijke officiële opening is op zaterdag 31 maart om 15.00 uur en zal geopend worden door de wethouder van kunst en cultuur, de heer P.J.M. Eijking, met een muzikale omlijsting van Lu Chu. Onder het genot van een hapje en een drankje kunt u de werken van 4Arts 2018 bekijken en de kunstenaars zelf spreken. Iedereen is welkom op deze opening.

De openingstijden van de expositie 4Arts 2018 zijn zaterdag 31 maart van 13.00 uur tot 18.00 uur, zondag 1 april van 11.00 uur tot 17.00 uur en maandag 2 april van 11.00 uur tot 17.00 uur.

De expositie 4Arts 2018 is te bezichtigen in de Synagoge Weesp, Nieuwstraat 3 in Weesp. Meer informatie vindt u op de site www.4arts.eu.

 

Open Monumentendag 2017

De uit 1840 daterende synagoge was tot in de Tweede Wereldoorlog het gebedshuis voor de Joodse gemeenschap uit Weesp en omstreken. Na de oorlog, toen de Weesper Joodse gemeenschap niet meer bestond, deed de synagoge dienst als garage. In 1986 is het gebouw door de gemeente Weesp in de oorspronkelijke staat teruggebracht en werd het gebruikt als Arbeidsbureau. In 1996 verkocht de gemeente het en sindsdien is het in gebruik voor onder meer culturele activiteiten. Zo zijn er tentoonstellingen, muziekuitvoeringen, of besloten (familie)bijeenkomsten.

Programma

Met Open Monumenten Dag is de synagoge zaterdag 9 september te bezichtigen van 10.00 tot 16.00 uur. Er zijn dan foto’s te zien van erediensten en van Joodse inwoners van vóór 1940.

Kalligrafie, Tekenen & Scriptorium

Vanaf a.s. zaterdag 19 tot en met zondag 27 augustus
WERKEXPOSITIE en SCRIPTORIUM met als thema STILTE
van MARJA VINK en ERIC HAGE

EXTRA! Op zaterdag de 26 augustus organiseren we een bijzonder muzikaal stilteconcert van accordeoniste ERICA ROOZENDAAL.
Hierover binnenkort meer!

Ja, we gaan werken in de Synagoge!
Marja Vink aan haar prachtige, fragiele papierwerken en tekeningen en ik aan mijn kalligrafie, illuminatie- en tekenwerk.
Maar dat doen we niet alleen, want iedereen die wil kan zelf ook aan de slag in ons SCRIPTORIUM.

Wat is er mooier dan in een, nog in gebruik zijnde, Synagoge, aan een tafel te zitten met ganzenveer en inkt en te ervaren hoe de monniken vroeger hun dagelijkse schrijfwerk deden. Ervaar de stilte en sfeer van de ruimte en verlies je in het schrijven van je eigen tekst. Voorbeelden zijn aanwezig. Stilte wordt in acht genomen.

Ook voor KINDEREN is deze expositie erg leuk, want ook zij mogen zelf aan de slag met echte ganzenveren en inkt!

Vanaf zondag 18 t/m zondag 27 augustus zijn wij aanwezig tussen 12.00 en 17.00uur. Dinsdag zijn we gesloten.

TOT SCHRIJFS in de Synagoge!

 

scriptorium-3547
Marja Vink en haar tekenwerk

 

 

scriptorium-3553
De eerste gastkalligraaf aan het werk in het Scriptorium.

 

 

scriptorium-3565
Een prachtige stukje authentiek kalligrafiewerk van de Synagoge zelf

Indië-Herdenking 2017

Het was een bijzondere avond dit jaar in de Synagoge tijdens de Indië Herdenking. Vier persoonlijke verhalen namen ons mee naar een tijd die inmiddels 72 jaar achter ons ligt, althans qua tijd. Niet qua beleving voor hen die het meemaakten.

Burgemeester B.J. van Bochove begon de avond met een terugblik in zijn persoonlijke geschiedenis waarin het hem opviel hoeveel meer aandacht er altijd was voor de gebeurtenissen tijdens de WO-II in Europa en hoe weinig hij wist van de ervaringen van een familielid in Nederlands-Indië. Een schrijnende ontdekking.

Mw Elly König en mw Frida Bodisco lazen vervolgens de verhalen voor van mw H. Ch. Backers-Wöhe (1935) en mw C. C. M. Creutzburg-Westplat (1924). De herinneringen aan hun jeugd in Nederlands-Indië en vooral de verschrikkingen tijdens de bezetting door de Jappen en de Bersiap-periode erna staan voor altijd diep in hun geheugen gegrift. Hun verhaal deden ze tijdens een interview met mw Bodisco, maar het zelf vertellen was te pijnlijk. We zijn dan ook extra dankbaar voor hun moed en dat beide toch aanwezig wilden zijn tijdens de avond.

Tot slot vertelde dhr Cor Draaijer over zijn ervaringen als jonge soldaat tijdens m.n. de politionele acties. Een te lang onderbelicht verhaal ook.

De verhalen van mw Backers en mw Creutzburg kunnen op  onze site teruggelezen worden.

Verhaal van Mw H. Ch. Backers-Wöhe (1935)

Verhaal van mw C. C. M. Creutzburg-Westplat (1924)

 

Oorlogsherinneringen van mevrouw C.C.M. Creutzburg–Westplat

Oorlogsherinneringen v.m. Nederlands-Indië tgv 15 augustus 2017

Mw Creutzburg is in 1924 geboren op Ambon als derde kind waarna nog twee kinderen kwamen. Allemaal zijn ze in verschillende steden geboren omdat vader bestuursambtenaar was en ze dus voortdurend verhuisden. Ze was 15 toen haar vader in 1940 overleed aan dysenterie. Op haar 12e was ze naar een meisjesinternaat gestuurd waar ze op haar 17e eindexamen deed. Ze kwam weer thuis wonen in Batavia. Het huishouden werd gerund door een hoofd huishouding en 6 bedienden. Ze sprak eigenlijk nooit Maleis, alle bedienden spraken Nederlands. Ze is opgegroeid in grote welstand.

Vlak na haar eindexamen, in december 1941, viel de bom op Pearl Harbour. Toen was duidelijk dat de Jappen zouden komen. Het Nederlandse bestuur liet alle eten in putten gooien met ongebluste kalk erop zodat de Jappen niets te eten zouden vinden. Maar dat bleek een misrekening: de eigen bevolking kreeg te lijden van hongersnood. Op 6 maart 1942 werd het gezin geëvacueerd en ze werden ondergebracht met vier andere gezinnen in een enorm groot huis van rijke Chinezen, die net als veel andere Chinezen hun huis openstelden voor de opvang van evacuees. De Chinezen gaven ze ook te eten. 2 dagen later, op 8 maart kwamen de Jappen. Eerst hun stoottroepen die bestonden uit Koreanen, heel angstaanjagend. Ze stampten toen ze binnenmarcheerden en zagen er raar uit. Alle huizen moesten open zijn zodat de Jappen dag en nacht binnen konden komen om te controleren. Alle Nederlandse uitingen waren absoluut verboden, er moest een Japanse vlag uithangen. Alle mannen werden meteen geïnterneerd en in Batavia kwamen ze in de Glodok-gevangenis. Haar twee oudste broers waren als militair dienstplichtigen krijgsgevangen gemaakt en in het Tjimari-kamp gevangen gezet.

Zelf zaten ze in het Chinese huis; een gezin zonder vader en zonder de twee broers, en zij, als oudste nu, moest allerlei zaken regelen voor haar moeder. Ze besloten buiten de kampen te blijven en daarvoor haalde zij de nodige papieren op. De inlanders gingen steeds massaler roven – er waren veel verlaten huizen. Daarom gingen ze terug naar hun eigen huis, en dat bleek net op tijd, hun huis was nog intact. Als de Jappen de dieven te pakken kregen werden hun handen afgehakt, toch werd er steeds geroofd. Het pensioen van haar moeder werd niet meer betaald. De kerk vond dat ze in aanmerking kwamen voor de ‘bedeling’: een beetje rijst per persoon per dag. Er was nauwelijks eten meer; wat er was ging naar de Jappen, die ook zorgden voor de Duitse gezinnen, allemaal zonder vaders want die waren eind 30-ger jaren door Hitler opgeroepen om in Europa te vechten. Ze kreeg een opleiding bij de Diakonie ( Protestants, terwijl ze zelf RK was), bij de zusters Gildemeester en kon daar werken. Zo kon ze wat geld verdienen waar ze eten van kon kopen. Ze werkte eerst in de verpleging van kleine kinderen met open tbc, maar dat mocht niet meer door het besmettingsgevaar. Daarna verpleegde ze oude mensen. Dat vond ze heel naar en is er mee opgehouden. Ze vond nieuw werk: knoopsgaten maken voor een Chinese dame en kreeg 1 cent per knoopsgat. Daarvan moesten ze met zijn vieren eten, moeder, zijzelf en zusjes van 7 en 9. In 1944 werd ze aangenomen bij een leerfabriek, dat verdiende iets beter. Moeder kon niets meer dus naast haar werk moest ze het huishouden doen, dweilen, de groentetuin bewerken, koken, alles. Op weg naar werk, kerk of boodschappen werden alle vrouwen gemept, met stokken afgeranseld, als er niet goed gebogen werd. Dat was dagelijks. En lachen, die Jappen. Soms hadden ze dagenlang geen eten en leden vreselijke honger.

Na de Japanse capitulatie brak de Bersiaptijd aan. Er werd een avondklok ingesteld, na middernacht mocht je niet meer buiten zijn. Die tijd van de nationalisten, van 1945 tot 1948 was nog erger dan de Jappentijd. Zij werkte toen in het Militair Hospitaal. De verminkingen waren verschrikkelijk, afgesneden oren, neuzen, genitaliën. In het ziekenhuis kwamen de verminkte soldaten binnen, het lijkenhuis was stampvol. Haar moeder en twee zusjes werden voor hun eigen veiligheid met gewapende soldaten uit hun huis gehaald met achterlating van álles wat hen lief was. Ze werden naar het Vrijmetselaarsgebouw gebracht waar ze op matrassen op de grond sliepen. Er was geen water om zich te wassen of zelfs maar om te drinken. Omdat ze er langer moesten blijven dan een maand werd er door de Brits-Indische soldaten water aangevoerd. Daarna vertrokken moeder en zusjes naar het Kramat-kamp dat toen opvangkamp was geworden. Echt een verschrikkelijk angstige tijd, je was je leven niet zeker. In 1946 stapte ze vanwege de avondklok in een truck en daarin zat Benny Creutzburg. Ze raakten aan de praat. Zijn ouders waren in 1930 vanuit Indië naar Nederland gegaan, naar Tiel. Benny zat bij het Regiment Jagers en wilde het land van zijn ouders zien. Daar bezocht hij een neef van hem. Die neef, Constantijn, was sergeant-majoor bij de luchtmacht. Ze kwamen samen de volgende dag langs, en ze trouwde met Constantijn in 1947. In 1948 werd hun oudste zoon Walter geboren. Vlak daarna ging ze met haar man mee naar Bandoeng waar in 1949 hun tweede zoon Arnoud werd geboren. In dat jaar werd een keer gebonkt op de deur, ze keer door een kier van de luiken en zag laarzen. Ze moest wel open doen, ze waren met zijn drieën, lange haren, een rood-witte band om het hoofd. Ze namen bezit van haar huis, gingen zitten en legden hun laarzen op de lage tafel, verordonneerden koffie en ze moest Bahassa spreken. Ze hebben van alles gestolen en vervolgens moest ze knielen en hun laarzen likken. Dat deed ze om haar kinderen te sparen. Ze gingen vanwege steeds ergere dreigingen naar het Tjilitan-kamp. Daar brak in 1950 een epidemie uit waar haar zoon Arnoud aan overleed. Ëén dag na zijn begrafenis gingen zij, haar man en Walter zich melden bij de haven van Tandjoeng Priok waar ze diezelfde middag nog vertrokken met een troepentransportschip richting Nederland. Hier in Nederland zijn nog meer kinderen geboren. Voor de kinderen was het het beste dat ze naar Nederland zijn gegaan. Hier hebben ze alle 5 goede opleidingen gekregen. Ze is één keer terug geweest, maar de corruptie, het oneerlijke, altijd bezig het geld uit je zakken te kloppen, nee, hoe mooi het land ook is, ze wil niet meer terug.

Weesp, juli 2017

Opgetekend In een gesprek met Frida Bodisco Massink ter gelegenheid van 15 augustus 2017

Lees ook het Verhaal van Mw H. Ch. Backers-Wöhe (1935)