In memoriam prof. dr. Arnold Heertje

 Tot onze schok hoorden wij zondag 5 april 2020 dat Arnold Heertje overleden is en op die dag in familiekring begraven. Wij en alle Weespers zijn hem grote dank verschuldigd voor zijn onmisbare rol in 1996 bij het redden van het monumentale, symbolische en historische gebouw van de Weesper Synagoge en daarmee de huidige (culturele) functie mogelijk maakte. U weet misschien nog dat het gebouw door de gemeente Weesp in de 80-ger jaren werd gekocht en het in de vooroorlogse staat terugbracht. Het Arbeidsbureau werd erin gevestigd tot het er in de 90-er jaren uit vertrok. De gemeente had geld nodig en besloot haar niet-essentiële panden te verkopen, waaronder de Weesper Synagoge. In 1995 startte het College van B&W verkooponderhandelingen met een Weesper winkelier en verkocht het onder voorbehoud van instemming van de gemeenteraad aan deze winkelier. De Weesper predikant van de Gereformeerde Gemeente,  ds Dick Pruiksma hoorde ervan en kon zich absoluut niet vinden in deze verkoop aan een particuliere ondernemer. Hij zocht de publiciteit en het bericht verscheen in de plaatselijke en regionale kranten.

Zo hoorde Arnold Heertje er van en besloot om samen met Dick Pruiksma op te trekken. Arnold ging op zoek naar donateurs en Dick richtte een stichting op om de exploitatie voor zijn rekening te nemen zodat het onderhoud betaald kon worden. Arnold heeft zijn zeer brede kring van bekenden aangesproken en wist fl. 350.000 bijeen te brengen zodat het gebouw aangekocht kon worden. In de zeer rumoerige raadsvergadering van maart 1996 draaide de gemeenteraad het collegebesluit tot verkoop aan de winkelier terug. Ook besloot de raad tot verkoop aan Arnold Heertje c.s. voor de prijs van fl. 550.000, dezelfde prijs als de winkelier had geboden. Met hulp van een hypotheek kocht de stichting Weesper Synagoge – Arnold werd daar voorzitter van – het gebouw in de lente van 1996. Dick Pruiksma startte enthousiast met zijn stichting Vrienden van de Weesper Synagoge die geld moest opbrengen voor het onderhoud van het gebouw en organiseerde allerlei  culturele activiteit. Arnold voelde zich emotioneel zeer verbonden met de Weesper Synagoge. Hij kwam heel regelmatig voor diverse culturele avonden waaronder de jaarlijkse Bouhuijslezing. Ook trad hij op als gastheer bij een serie ‘Gesprekken in de Synagoge’ met bekende Nederlanders.

Heel dankbaar toonde Arnold zich toen de Joodse Gemeente Flevoland, later Masorti, de synagoge ging huren voor de erediensten en Joodse feestdagen. Tot kort voor zijn overlijden was hij betrokken bij de vergaderingen tussen beide stichtingen, waarbij de financiering van het onderhoudsprogramma veel aandacht vroeg. Het lukte beide partijen om het gebouw in goede staat te krijgen en te houden. De laatste paar jaren ging Arnold achteruit en trok zich terug uit zijn bestuurlijke functie. Toch bezocht hij af en toe met een van zijn zoons het gebouw waar hij zo’n band mee had en dat hij heeft weten te redden. Wij zijn intens dankbaar dat Arnold zich zo heeft ingezet om het gebouw te behouden. Zonder hem was de aankoop niet gelukt. Iedereen in Weesp is dankbaar dat het bijzondere monument, met zijn beladen historie zijn huidige passende en waardige publieke functie heeft. Dat geldt in het bijzonder voor onze Stichting Vrienden van de Weesper Synagoge. Wij wensen zijn gezin en vriendenkring heel veel kracht toe. Vanwege de coronacrisis kan er nu geen herdenking worden georganiseerd. Het is niet anders.

Namens het bestuur, Frida Bodisco Massink (voorzitter)

Alle activiteiten stilgelegd

Bouhuijs avond 2020

Helaas kunnen alle geplande activiteiten in de Weesper Synagoge tot 1 juni niet doorgaan, vanwege het corona besmettingsgevaar. Dat betekent onder meer dat de Bouhuijsavond van 23 april afgezegd is.

Erg treurig omdat we de herdenking van 75 jaar bevrijding hadden ingevuld met een film over de familiegeschiedenis van Paul Joseph, voorzitter van de Liberaal Joodse gemeente Bussum. Zijn familie wist tijdens de oorlog naar Zwitserland te vluchten. Paul Joseph zou zelf een inleiding verzorgen, en ook de regisseur/producent Annet Betsalel had haar medewerking toegezegd.

Maar hopelijk kan deze Bouhuijsavond alsnog in 2021 doorgang vinden. Dan bestaat de Synagoge in de huidige vorm 25 jaar! Het is niet anders, aan iedereen veel sterkte toegewenst in deze moeilijke periode. 

Namens de Culturele Commissie, Frida Bodisco Massink 

Indië-Herdenking 2019 Tekst en fotoverslag

Dit jaar werd alweer de zesde Indië-Herdenking gehouden in de Synagoge. Spreekster mw Josje Nieuwenhuys was zo vriendelijk haar tekst beschikbaar te stellen zodat iedereen die wil haar verhaal nog eens rustig na kan lezen. Het is belangrijk dat deze verhalen er zijn en doorgegeven worden:

Op de wind van gisteren kan niet gezeild worden

’s Morgens als ik vroeger in Indië wakker werd, luisterde ik naar het geluid van de sapoe lidi, een bezem waarmee blaadjes opgeveegd werden. Een rustgevend geluid.

We woonden op een plantage op Sumatra. Na Pearl Harbor moest mijn vader in dienst bij het KNIL. Op 8 februari 1942 werd mijn jongste broertje geboren. Mijn vader week even af van de patrouille om baby Eddy te zien. Ik speelde met mijn vaders putties, kakikleurige windsels tegen bloedzuigers, die ik om zijn benen wond. Ik luisterde naar het gesprek tussen mijn ouders. Dan haalde ik de putties weer van zijn benen af, rolde ze op en begon opnieuw mijn vader te verbinden. Mijn ouders keken en klonken bezorgd. Mijn vader drong erop aan, dat moeder zo snel mogelijk met de 4 kleine kinderen met de auto zou vertrekken naar een schoolgebouw in Brastagi.

De oudste, Frans, was 5 jaar oud en hij werd direct na aankomst naar de jongenszaal gebracht. Moeder met baby, en 2 kleine meisjes (mijn zusje van 2 jaar oud en ikzelf 4 jaar) kwamen terecht in een apart huis, het Babynest genoemd. Daar zaten zo’n 30 jonge moeders met in totaal 60 à 70 kleine kinderen. Moeder moest op het land werken en ik mocht meehelpen de andere kleine kinderen te verzorgen.

Op een ochtend moesten alle vrouwen en kinderen in het Babynest buiten staan. De Japanners deden huiszoeking: geld, juwelen, camera’s. Matrassen en kussens werden opengesneden. Mijn moeder kreeg bij de geboorte van elk kind van mijn vader een juweeltje in lapis lazuli, het blauw van haar ogen. Een ring, een hangertje aan een gouden ketting en nog 2 juwelen, maar die weet ik niet meer. Kleine Eddy liep in een soort pofbroekje met op zijn borst een klein zakje. Mijn moeder kleedde hem uit en hing het pofbroekje aan de waslijn. Niemand had gezien dat ze haar ring en kettinkje met hangertje in zijn pofbroekje had verstopt.

Frans kroop ’s nachts vaak door de afrastering om eten te zoeken. Hij liep kilometers door het pikkedonker tot hij bij een dessa kwam, waar hij schijven bataksuiker, die daar te drogen lagen, meenam. Ook pisangs (bananen) en ander fruit nam hij mee. Hij was toen 7 jaar. Een mevrouw die ook door het hek probeerde te kruipen, werd opgemerkt door Japanse soldaten. Zij schreeuwde: “er is een jongetje door het gedek   gekropen, maar ik wilde hem tegenhouden!”

De bewakers wachtten Frans op en brachten hem naar het cachot. Ik was toen 6 en zat al op de meisjesafdeling. Ik werd ’s morgens opgehaald en moest met kleine Eddy van 2 jaar en zusje Hetty van 4 aan mijn hand toekijken hoe mijn moeder gestraft werd. Zij moest op haar knieën zitten, met gestrekte armen een stok horizontaal hoog houden. Als zij van vermoeidheid wat in elkaar zakte, sloegen de kampbewaarders haar. Kleine Eddy probeerde zich los te maken van mijn hand en schreeuwde tegen de kampbewaarders dat ze moesten stoppen. Hij wou ze slaan en zijn moeder  beschermen. Ik hield hem stevig vast en zei dat hij niet mocht huilen of schreeuwen. Ik weet niet hoe lang dit geduurd heeft. Lang, dat weet ik wel.

Na enkele tussenkampen kwamen wij in juli 45 na een lange treinreis aan in Aek Paminki III, een rubberplantage. We moesten 11 kilometer lopen van het station naar Kamp III. Grote broer Frans, inmiddels 9, droeg zusje Hetty, 4 jaar,  op zijn rug. Aan zijn riem bengelde een groen geverfd metalen kistje, waar moeder haar papieren in bewaarde, huwelijks- en geboorteaktes, rijbewijs en verbandmiddelen. Ik droeg Eddy, inmiddels 3 jaar, op mijn rug. Moeder sleepte zich met moeite voort. Aan een touw om haar middel hing de witte pispot. We sliepen op houten plankiers, boven elkaar. Per persoon hadden we recht op 50 cm. We hadden ook recht op 1 liter water per persoon per dag. Maar de enige put die er was, gaf alleen een klein beetje modderwater. Niet genoeg om te drinken, te koken en te wassen. Daar stond ik vaak lang in de rij te wachten totdat het mijn beurt was om een klein beetje modderwater in de pispot  te ontvangen. De pispot was ons water reservoir. We leden aan dysenterie en moesten vaak ’s nachts in het pikkedonker naar de latrines lopen. De houten planken waar we in gehurkte houding met blote voeten op stonden, waren spekglad van alle dunne ontlasting. Mijn broertje en zusje hadden last van wormen. Per dag moest elk kind 100 vliegen vangen. Als een kind te zwak was om dat te doen, ruilde ik mijn extra vliegen tegen wat eten van het zieke kind. Daar schaam ik mij nu voor.

Op 24 augustus landden er 3 geallieerde parachutisten met een oekaze van de keizer van Japan. Japan had gecapituleerd  en onze Japanse bewakers moesten nu voor ons zorgen. We hadden 2 leidsters, Noor Prins en Ria Eykens. Noor Prins was nog in het bezit van een 8 mm filmcamera. We hadden alles moeten afgeven: geld, juwelen, radio’s, foto- en filmcamera’s. Maar Noor Prins, die haar 8 mm filmcamera niet had ingeleverd, bewaarde haar filmcamera in een blikken trommel in een gat in de grond. Filmpjes waren toen 3 minuten lang. Zij had nog een klein stukje onbelichte film in haar camera. Met deze filmcamera werden beelden vastgelegd van Noor Prins en Ria Eykens, die op een tafel stonden en aankondigden dat de oorlog voorbij was en wij zongen met z’n allen het Wilhelmus. Er wapperde ook een Hollandse vlag. Eén vrouw had een rode baan, een ander een witte baan en eentje een blauwe strook stof in haar bagage. Die drie banen werden vlug aan elkaar genaaid en provisorisch aan een stok vastgemaakt. Die zwartfilm heb ik gezien, omdat ik indertijd lid was van een filmclub in Emmeloord, Noptica. Eén van de clubleden, die in Japan in de mijnen had gewerkt, kwam er achter dat Noor Prins uit Haarlem nog een film fragment had en hij heeft dit stukje film op video gezet.

De goedangs (schuren) gingen open met Rode Kruis pakketten en brieven. Iedereen was blij, maar ik zag mijn moeder niet. Ik ging haar zoeken. Zij zat heel triest op een omgevallen boomstam, met in haar hand een brief met een Rood Kruis daarop. De brief bleek 2 jaar oud te zijn. Ze zei niks. Frans, mijn oudste broer zat naast haar. Hij zei, “Laat haar maar even. Daddy (zo noemden wij onze vader) is dood. “ 24 augustus was toevallig ook de verjaardag van mijn moeder.

Nadat de spoorlijn en de locomotieven hersteld waren (voor de inval door de Japanners onklaar gemaakt door Nederlandse militairen) reisden we af naar Medan, de hoofdstad van Sumatra. Daar woonden wij met meerdere gezinnen in één huis. Moeder was ziek, ze had een hele grote wond op haar been, een zgn. koeliewond, die slecht genas. Moeder hertrouwde begin mei 1946. Het was geen plezierige man. Met hem verhuisden we naar Batavia (Djakarta) en vertrokken daarna met het troepentransportschip Kota Inten naar Nederland in de winter van 46/47. Na diverse verhuizingen kwamen wij terecht in Bilthoven, waar ik al gauw mijn schoolachterstand in haalde. Ik heb geluk gehad dat ik goede leerkrachten had. Toen ik 8 jaar was kon ik nauwelijks lezen, schrijven en rekenen. Tafels leren? Een tafel was voor mij een houten blad met vier poten.

In 2015 heb ik met de Oorlogsgravenstichting een bezoek gebracht aan de Erebegraafplaats Thanbuyuzayath in Birma, thans Myanmar geheten, waar mijn vader is herbegraven. Hij is op 27 juli 1943 omgekomen bij Retpu t.g.v. malaria. Eind juli vorig jaar, 75 jaar na zijn overlijden, ontving ik van de Minister van Defensie het mobilisatie-oorlogskruis voor mijn vader. Hij is dus niet vergeten. En ik denk nog elke dag aan hem.

Na in totaal 25 x verhuisd te zijn, woon ik al ruim 20 jaar in Sint Jansklooster, (een klein dorpje in de Kop van Overijssel) waar ik bij de voordeur een sapoe lidi heb staan. Af en toe veeg ik ermee en dan voel ik mij rustig worden. Het geluid van deze bezem doet mij weer  denken aan mijn jeugd in Indië, toen we het goed hadden op de plantage.

Maar, op de wind van gisteren kan niet gezeild worden. 

Ik ben nu 82 jaar en blij en dankbaar, dat zoveel mensen in mijn leven mij geholpen hebben niet alleen te overleven, maar mij vooral geleerd hebben te leven.

Dank u wel voor uw aandacht.

Na de lezing gaf Shelly Lapré deed Shelly Lapré haar voorouderdans en vertelde over haar werk en familiegeschiedenis. Op onze Facebookpagina zijn de foto’s hiervan te zien.

Indië-Herdenking met Josje Nieuwenhuys en Shelly Lapré

5 mei Bevrijdingsdag, maar niet voor alle Nederlanders

De bevrijding op 5 mei 1945 van Nederland betekende niet voor alle Nederlanders het einde van de Tweede Wereldoorlog. In het toenmalige Nederlands-Indië was de oorlog nog in volle gang en was de situatie voor de inwoners slechter dan ooit. Enorme hongersnood, ziekten en epidemieën maakten in die laatste maanden nog tienduizenden slachtoffers. Pas na de capitulatie van Japan kwam er op 15 augustus 1945 ook in Azië een feitelijk einde aan WO II.

Indië-Herdenking in Weesp

Over de ervaringen, het leed en de ontberingen tijdens de Japanse bezetting van Nederlands- Indië èn in de tijd daarna (Bersiaptijd) werd nadien nauwelijks gesproken. Om dit stilzwijgen in Weesp te doorbreken werd op 15 augustus 2013 het einde van WO II in Nederlands-Indië voor de eerste maal herdacht in de Weesper Synagoge en sindsdien jaarlijks herhaald.

De herdenking dit jaar wordt ingevuld door:

Spreekster: Josje Nieuwenhuys, overlevende uit de Jappenkampen, met: ‘Op de wind van gisteren kan niet gezeild worden’
Dans: Shelly Lapré, thema ‘Verbinding Verleden, Heden en Toekomst’

  • −  De avond start om 19.45 uur in de Weesper Synagoge, Nieuwstraat 5
  • −  Zaal open vanaf 19.30 uur
  • −  De toegang en versnaperingen zijn gratis
  • −  Een donatie wordt op prijs gesteldDe avond is speciaal bedoeld voor mensen met een (familie)band met het voormalige Nederlands-Indië. Ook jeugdigen worden van harte uitgenodigd. Er is koffie en thee en er worden diverse Indische hapjes aangeboden. Na de lezing en dans is er ruim gelegenheid om na te praten met een hapje en een drankje.

KOM OP TIJD, want VOL IS VOL!

Over spreekster mevrouw Nieuwenhuys

 

Josje Nieuwenhuys uit Sint Jansklooster groeide op een een Jappenkamp en ze verloor haar vader toen ze zes was, die overleed bij de aanleg van de Birmaspoorlijn. Voor haar boerderijtje liet ze jaren geleden de heg al knippen tot een locomotief, want ze is zelf een enorme spoorgek. Foto Freddy Schinkel, IJsselmuiden © 180116Dit jaar zal overlevende van de Jappenkampen, Josje Nieuwenhuys, haar verhaal vertellen. Ze werd geboren in 1937 op Sumatra. Zij was 5 jaar toen de oorlog uitbrak met de invasie van de Japanners in toenmalig Nederlands-Indië. Ze vertelt over het leven in de Japanse vrouwenkampen op Sumatra, zoals bijv. Brastagi, Kamp Aek Pamienke III, waar ze met haar moeder, broertjes en zusje was geïnterneerd. Haar vader werd door de Jappen gevangen genomen en te werk gesteld aan de Birma spoorweg. Hij is daar in 1943 gestorven.

Haar familie heeft zeer zware jaren ervaren. Eind 1946 kwam haar moeder met de vier kinderen naar Nederland.

Josje Nieuwenhuijs heeft ook in haar volwassen jaren lang moeten doorknokken omdat; zoals ze zegt “Je altijd kampherinneringen met je meedraagt”
Ze geeft regelmatig lezingen over de oorlog, schrijft voor het blad Kondschap van het museum Vollenhove.

Na haar lezing van ongeveer een half uur is er gelegenheid voor het publiek om vragen te stellen.

Over Shelly Lapré

Shelly Lapré

Na de lezing zal Shelly Lapré een dansvoorstelling geven van ongeveer een half uur vanuit haar Indische achtergrond.. Shelly Lapré is in Nederland geboren, maar haar bron ligt in voormalig Nederlands-Indië, waar haar (voor)ouders zijn geboren. Haar interesse in de koloniale geschiedenis is ontstaan uit respect voor wat haar grootouders en ouders hebben meegemaakt in de Tweede Wereldoorlog in Nederlands-Indië. En ook daarna tijdens de onafhankelijkheidsstrijd: de Bersiap-tijd en de politionele acties tot 1949. Vervolgens de repatriëring en de opvang in Nederland. Ze hebben moeilijke tijden meegemaakt en hard gewerkt, om een mooie toekomst op te bouwen voor hun gezin in Nederland.

Na jarenlang oude foto’s, documenten, boeken en spullen van familie te hebben verzameld, maar ook aangekocht op markten en via internet, heeft zij veel informatie gevonden om te verwerken in haar kunst. De voordracht van Shelly bestaat uit een decor van kunstwerken en originele voorwerpen uit Nederlands- Indië zoals, biljetten en munten, oud Indisch leesplankje, Oorlog-persoonsbewijzen, brieven en boeken. Op het decor danst zij “Ode aan Iboe” (Ode aan Oma) en verhaalt over haar familie uit Nederlands-Indië.

Haar werk is een overdracht aan volgende generaties, opdat de herinnering voor altijd levend blijft. Shelly Lapré: “Onze koloniale geschiedenis is een deel van onze Indische identiteit. Het heeft ons gevormd tot wie wij zijn, met alles wat erbij hoort. Het is mijn missie en passie om het verleden op positieve wijze over te dragen en beeldend zichtbaar te maken, toegankelijk voor iedereen, vooral voor jongeren. De geschiedenis van Nederlands-Indië gaat ons allemaal aan”.

——————————————————————————

KOM OP TIJD, want VOL IS VOL!

Mr Bouhuijslezing door Job Cohen

De stichting Vrienden van de Weesper Synagoge organiseert op 29 april weer de jaarlijkse meester Bouhuijslezing om het wegvoeren van de hele Weesper Joodse gemeenschap eind april 1942 door de Nazi bezetters in de Tweede Wereldoorlog te gedenken.

Dit jaar houdt Job Cohen *) deze lezing. Hij zal een persoonlijk verhaal vertellen over wat de oorlog voor zijn familie betekend heeft, over wat zijn leven zin en betekenis geeft en over zijn perspectief op de ontwikkelingen in de toekomst.

De muziek die ten gehore wordt gebracht is zeer passend: Annet Betsalel brengt joodse, ladino en Israëlische liederen ten gehore, daarbij begeleid door Yshay Glick op gitaar. Glick zal ook solo spelen.

*) Over Job Cohen

Marius Job Cohen (Haarlem, 1947) is jurist. Hij was hoogleraar en rector magnificus aan de Universiteit Maastricht (1982-1998) en hoogleraar aan de universiteit van Leiden in gemeenterecht en gemeentekunde, waar hij de Thorbecke-leerstoel bekleedde (2014-2018).

In 1993 werd hij staatssecretaris in het kabinet Lubbers III en later staatssecretaris Justitie in het kabinet Kok II. Vervolgens lid van de Eerste Kamer. Van 2001 tot 2010 was hij burgemeester van Amsterdam. In die periode werd hij uitgeroepen tot ‘Held van Europa’ door Time Magazine en tot één na beste burgemeester van de wereld (World Mayor verkiezing). In 2010 werd hij gevraagd om de landelijke politiek leider van de PvdA te worden en werd fractievoorzitter in de Tweede Kamer tot 2012.

Thans vervult hij verschillende bestuursfuncties bij een aantal maatschappelijke non profit organisaties.

Voor vragen of overige informatie kunt u contact opnemen met Frida Bodisco 0651172497 of 0294254249, email fridabodisco@gmail.com

• Zaal open: vanaf 19.45 uur

• Aanvang: 20.00 uur

Toegang € 10,-  inclusief koffie/thee en een glaasje fris of wijn na afloop

Er zijn voor deze avond geen kaarten meer beschikbaar.  

 

Voor vragen of overige informatie kunt u contact opnemen met Frida Bodisco 0651172497 of 0294254249, email fridabodisco@gmail.com

4Arts 2019 – De jaarlijkse Paasexpositie in Synagoge Weesp

Met Pasen vindt in de Synagoge in Weesp voor de elfde keer de jaarlijkse Paasexpositie plaats, genaamd 4Arts 2019. Vier kunstenaars met elk een ander discipline vormen samen de 4Arts 2019. Elk jaar verandert de samenstelling van de groep en dit jaar kunt u kennismaken met het werk van de vier kunstenaars Edith van Eijden-Calis (keramiek), Anneke Spijker (wandkleden), Ans Westra (beeldhouwwerk) en Simone Stawicki (schilderijen, mixed media).

In 2008 startte keramiste Edith van Eijden-Calis met een Paasexpositie in de Synagoge van Weesp. Inmiddels is dit een terugkerend evenement geworden. Elk jaar benaderen Edith en Simone kunstenaars van verschillende disciplines om samen 4Arts te vormen. En ook dit keer is het weer een originele gevarieerde expositie geworden.

Edith van Eijden-Calis maakt keramiek. Als autodidact heeft zij klei als haar favoriete materiaal ontdekt om haar creatief te uiten. Zij werkt met de raku- en naked raku techniek. Zij maakt themawerk in combinatie met andere materialen. Verrassend is dat zij dit jaar naast haar keramiek ook werken van keramiek met zilver toont, die zij in samenwerking met zilversmid Sharon Manassen heeft gemaakt.

Anneke Spijker toont wandbekleding van vilt. De bomen in haar omgeving zijn haar inspiratie. De textuur, de structuur en de ritmes vindt zij fascinerend. Ook de schimmels, de mosjes, de oneffenheden en de vergroeiingen zijn interessant om in haar vilt te verwerken.

Ans Westra maakt beelden in steen en brons. Wat haar fascineert is de ambachtelijkheid; de zoektocht naar een geschikte steen, vervolgens het maken van een plan (tekening, klei- en studiemodel), het “verkennen” van de steen, en het bijstellen van het oorspronkelijke plan om uiteindelijk te komen tot een resultaat. Haar inspiratie haalt zij uit het diepe zuiden van Italië waar de Oude Grieken hun sporen hebben achtergelaten.

Het werk van Simone Stawicki bestaat voornamelijk uit schilderijen van acryl- of olieverf, maar ook monotypes en gemengde technieken. Haar werk kenmerkt zich door haar bijzondere kleurgebruik en het laten samensmelten van onderwerp en ruimte om de essentie van hetgeen zij wil zeggen te accentueren. Haar inspiratie is de vrouw, het landschap en het woord.

4Arts 2019 is weer een zeer bijzondere tentoonstelling door de verschillende kunstvormen en de kwaliteit van het werk. De moeite waard om tijdens het Paasweekend te bezoeken. De feestelijke officiële opening is op zaterdag 20 april om 15.00 uur en zal geopend worden door Ben de Veth, auteur van ‘de stilte ruist’, met muzikale omlijsting van het trio Gentle Rain. Onder het genot van een hapje en een drankje kunt u de werken van 4Arts 2019 bekijken en de kunstenaars zelf spreken. Iedereen is welkom op deze opening.

Openingstijden:

zaterdag 20 april van 13.00 uur tot 18.00 uur

zondag 21 april van 11.00 uur tot 17.00 uur

maandag 22 april van 11.00 uur tot 17.00 uur

 Meer informatie vindt u op de site www.4arts.eu

WCMF – Masterclass Navarra String Quartet en het Dostojevski Kwartet

Masterclass zaterdag 23 maart 14.00-15.30 uur Synagoge

Concert zondag 24 maart 14.00-15.00 uur Raadszaal Stadhuis

/logo/logo_nska.jpgHet Weesp Chamber Music Festival vindt dit jaar voor de 6e keer plaats in Weesp. Nieuw dit jaar is de Masterclass die dit jaar wordt georganiseerd. De masterclass wordt gegeven door het Navarra String Quartet op zaterdagmiddag in de Synagoge van Weesp. In samenspraak met de Nederlandse Strijkkwartet Academie hebben zij hiervoor een gerenommeerd strijkkwartet geselecteerd, nl. het Dostojevski Kwartet. Entree GRATIS.

Op zondag om 14.00 uur vindt het afsluitende (gratis) concert in de Raadzaal van het Stadhuis plaats.

Bekijk hier het volledige Programma van het Weesp Chamber Music Festival

Open Monumentendag zaterdag 8 september

De Weesper synagoge dateert uit 1842 heeft een bewogen geschiedenis. Het gebouw dient als cultureel centrum en wordt gebruikt als gebedshuis van de Joodse Gemeenschap Almere/Weesp.

 

Wat is er te doen

De hele dag:

| De synagoge is de hele dag geopend

| Er is een kleine fototentoonstelling over de geschiedenis van het gebouw

 

De Synagoge is te bereiken via de paardentaxipaard kln

Weespermoppen route langs de monumenten

Weesp heeft veel monumenten binnen haar grenzen, waarvan het stadhuis en de Grote Kerk in het centrum het meest in het oog springen. Maar wie de moeite neemt om een wandeling door Weesp en de oude binnenstad te maken, zal ontdekken dat er nog veel meer historisch moois te zien is.

Dit jaar is er een leuke tocht langs de monumenten uitgezet. De route is genummerd van monument 1 t.m. 15 en treft u aan op de kaart. Natuurlijk kunt u op willekeurig moment aan de route beginnen.

Deze kaart staat in de folder welke wordt verstrekt via het WeesperNieuws op 5 september. De folders zijn ook verkrijgbaar via de deelnemende monumenten.

 

In bijna ieder monument is een ‘Weespermoppen sticker’ te halen die je op de kaart uit de folder kunt plakken.

                                     

In totaal kun je 9 moppen vinden. De volgeplakte stikerkaart met daarop je naam en e-mailadres kun je achterlaten in de bus in het stadhuis (monument 1). Uit deze kaarten trekken wij drie winnaars die ieder een Weesper Welvaart pakket winnen.

                                

 

 

Expositie Kunstcollectief Formaat

In de Synagoge exposeren vier kunstenaars van Kunstcollectief Formaat.

Els Smit toont werken met gemengde technieken.

Marian Mutsaers gaat uit van gebruikte voorwerpen, zoals een oude borstel verwerkt in een beeld van David Bowie.

José van ‘t Rood maakt tekeningen, schilderijen en collages.

Annette van de Vegte houdt zich de laatste tijd vooral bezig met het maken van schilderingen en collages waarbij het oude kasboek van haar vader en zijn verdriet haar inspiratiebronnen waren.

1 en 2 september, 13.00-17.00 uur.